Teknoloji geliştikçe insanların daha mutlu olması gerektiği düşünülüyor. Çünkü artık birçok şey çok daha kolay. Birine ulaşmak sadece birkaç saniye sürüyor, istediğimiz bilgiye anında erişebiliyoruz. Hatta insanlar bazen duygularını bile yapay zekâya anlatabiliyor. Ancak bütün bunlara rağmen, insanların kendini eskisinden daha yalnız hissettiği de bir gerçek.

Bazen bir kafeye gittiğimde herkesin elinde telefon olduğunu görüyorum. Aynı masada oturan insanlar bile birbirleriyle konuşmak yerine ekranlara bakıyor. Aslında fiziksel olarak hiç bu kadar yakın olmamışken, duygusal olarak birbirimize daha uzak gibiyiz. Bu durum bana oldukça çelişkili geliyor.

Geçmişte insanlar sıkıldıklarında dışarı çıkar, biriyle yüz yüze konuşmayı tercih ederdi. Şimdi ise çoğu insan sıkıldığında telefonuna yöneliyor. Teknoloji hayatı kolaylaştırmış olabilir, fakat bununla birlikte bazı sosyal alışkanlıkları ve duygusal bağları da değiştirmiş gibi görünüyor. İnsanlar artık daha az konuşuyor ama daha çok paylaşıyor; daha çok mesaj atıyor ama belki de daha az hissediyor.

Yapay zekânın gelişimi hem şaşırtıcı hem de düşündürücü. Çünkü bazen bir makine bile insanı dinliyormuş gibi bir his verebiliyor. Buna karşılık gerçek hayatta insanlar birbirini dinlemeye yeterince zaman ayırmayabiliyor. Bu noktada asıl sorunun teknolojiden çok, insanların birbirinden uzaklaşması olduğunu düşünüyorum.

Sonuç olarak teknoloji tamamen olumsuz bir şey değil. Doğru kullanıldığında hayatı kolaylaştıran ve güzelleştiren bir araç olabilir. Ancak insanlar ekranlardan başlarını kaldırıp birbirine gerçekten bakmayı unuttuklarında, teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, içsel yalnızlığın artmaya devam etmesi kaçınılmaz gibi görünüyor.