Kötü bir yer gördüğümüzde ağzımızda hemen beliren o cümledir: “cehennem gibi.”
İslam inancına göre cehennem, Kur’an-ı Kerim’de yedi kapısı olan (Hicr 44. ayet), kendilerine verilen her türlü kabiliyeti ve ömürlerini israf edip haddi aşanların cezalandırıldığı (Tâ-Hâ 127. ayet) yer olarak geçer.
Hristiyan inancına göre de genellikle Gehenna (ateş vadisi) veya Hades (ölüler diyarı) terimleriyle, Tanrı’dan sonsuz ayrılık, karanlık, pişmanlık ve ateşle dolu bir yer olarak tasvir edilir. Özellikle Matta İncili’nde “ağlayış ve diş gıcırtısı” (Matta 8:12) olan bir yer olarak anlatılır.
Peki ya hayat sürdüğümüz dünyada cehennem neresidir? Buna en güzel cevabı veren ise Dostoyevski’dir: “Cehennem, insanın kalbinde sevgisinin bittiği yerdir.”
Aslında kalpteki sevgi de çocukların yüzündeki gülümsemede saklıdır. Bir çocuğa bakarken içimizde oluşan sıcaklığın, yüzümüzde beliren tebessümün farkına bile varmayız çoğu zaman. Merhametle sevginin yoğrulup insanı insan yapan benlik hep kalbimizdedir oysaki.
Benliğini unutup kalbini çölleştirenler, modern devletler adı altında binlerce çocuğumuzu bizden kopardılar. “Filler tepişti, altında masumlar kaldı.” da diyebiliriz. Batı özentisi bizler de seyircilikten öteye gidemedik. Unuttuk ki en kötüye vereceğimiz cezadaydı adaletimiz.
Büyük bir savaşa şahit olduk da her birimiz işine, hayatına devam ettik öylece. Sevgimizi mi kaybettik yoksa vicdanımız mı azaldı sizce? Bilemedik ki insan ne yerse o kokar. Ne okursa onu konuşur. Herkes sever doğduğu toprağı. Sevgi bütün bir diyalog evrene karşı. Yağmurda ıslak bir kediye puslanmıyorsa gözlerimiz, elimizi kalbimize götürüp yoklamalı oradaki merhamet iniltisini. Öz eleştirimizi samimi yapmalıyız. Rakamlarla dile gelen sayıların hepsinin birer can olduğunun farkına varmalıyız.
Hukukun hiçe sayılıp gövde gösterisi yapılan şu zamanda en azından vicdanımızı kaybetmekten sakınmalıyız.
