“Hayat”, sadece beş harften oluşan ama “sadece beş harf” diyerek geçemeyeceğimiz kadar büyük ve laftalı bir kelime. Geçmişten günümüze nice kalemi kuvvetli yazarların ciltlerle kitaplar yazdığı, nice bestecilerin şarkılarını tamamlayabilmek için doğru tınıyı günlerce bekledikleri tek kelime, tek konu budur belki de.
Herkese farklı muamelesi vardır hayatın. Kimilerimizi elinden tutup arşa çıkartır, kimilerimizi ise yerden yere vurur. Belki de bizler sadece böyle olduğunu görmek isteriz. Kendimize olan düşkünlüğümüz, içimizdeki benlik sevgisi bizi buna iter. Aslında “hayat”a en çok yakışan benzetme bahardır. Her şey üst üste geldiğinde, bazı şeylerin altından istediğimiz gibi kalkamadığımızda, kalp kırıklıkları, üzüntüler yaşadığımızda; yani kuvvetli rüzgârlarla yağmurlar geldiğinde anlarız ki sonbaharıyla gelmiştir hayat. Sırılsıklam olana kadar yavaş yavaş o yağmurun altında yürürüz. İşte bu yürüyüşte kulaklığını takıp istediği şarkıyı dinleyerek yürüyenler, sonbaharda ilkbaharı yakalayanlarımızdır. Geriye kalanımızın sonbaharı oldukça çetin geçer ama en güzel ilkbaharı yaşayanlarımız belki de onlardır. Onlar tüm cefayı çekmişlerdir; bu yüzden ilkbaharları, tadı damakta kalan tatlı gibidir. Velhasılıkelam, tüm bu dert edindiklerimiz, her şeyin kötü olacağına olan inancımız, telaşlı bir kuruntudan ibarettir. Eninde sonunda sonbaharımızla vedalaşır, ilkbaharımızla sarılırız. Beş parmağımızın beşinin de birbirinden farklı olması gibi, hepimizin ilkbahara kavuşma zamanları ve aldığımız lezzetler de birbirinden farklıdır.
Anlayacağımız, hayat ne zalimdir ne de cennetten bir bahçe… 
